Bron: Facebook profiel met de Franse slag.
Waar de Werkelijke Fout Wordt Gemaakt
Er is één ding waar niemand omheen kan: Lian Ziwen had beter moeten opletten. In een olympische race tegen Joep Wennemars, op dat niveau, op dat moment, mag je geen fout maken die een ander zijn medaille kost. Joep heeft alle recht om boos te zijn. Teleurgesteld. Verdrietig zelfs. Hij reed de race van zijn leven en kreeg er een klap voor terug die hij niet verdiende. Dat is de wreedheid van topsport: één verkeerde inschatting en jaren werk verdampen. Maar wat mij verontrust, is niet die fout. Fouten horen bij sport. Wat mij verontrust, is wat er daarna gebeurde. Alsof het een soort volksvermaak is geworden, een reflex bijna: iemand maakt een fout, en binnen een uur vliegen de doodsverwensingen je om de oren. Alsof er mensen klaarzitten met hun telefoon in de aanslag, wachtend op het volgende slachtoffer. Alsof bedreigen een hobby is geworden. Een ritueel. Een onderdeel van het spel. Ik dacht het niet. En ik vind het verwerpelijk. Waarom moet je deze Chinese schaatser mentaal afmaken? Wat levert het op? Lian Ziwen wist onmiddellijk dat hij fout zat. Hij was ontroostbaar, zegt zijn coach Jan Bos in meerdere media. Hij ging door het stof, probeerde direct zijn excuses aan te bieden, en wil niets liever dan met Joep praten zodra die eraan toe is. Dat is geen man die wegkijkt. Dat is iemand die verantwoordelijkheid neemt, hoe pijnlijk ook. En ja, aan excuses heeft Joep niets. Hij krijgt zijn perfecte race er niet mee terug. Ook niet zijn kans op een medaille. Maar het getuigt wel van moed en respect dat Ziwen dit wil doen. Dat hij het boetekleed aantrekt zonder zich te verschuilen achter omstandigheden of nationalistische reflexen. Niet expres, wel fout, en dat verschil doet ertoe. Wat daarbij opvalt: Joep zelf heeft zich niet laten verleiden tot natrappen. Volgens de NOS en RTL Nieuws accepteerde hij later, rustiger, de excuses van Ziwen. Geen publieke tirade, geen beschuldigingen van opzet. De enige die werkelijk geraakt is, koos voor sportiviteit. De haat kwam van buitenstaanders, mensen die niets verloren behalve hun zelfbeheersing. En laat één ding duidelijk zijn: die schande ligt niet op ons conto als samenleving in abstracte zin. Die ligt op het conto van de mensen die daadwerkelijk bedreigen. Van degenen die denken dat een scherm hen vrijwaart van fatsoen. Van degenen die hun eigen frustratie projecteren op een jonge sporter die al kapotgaat van zijn eigen fout. Misschien is dat de echte kruising die we vandaag missen: die tussen emotie en beschaving. Tussen teleurstelling en fatsoen. Tussen sport en het besef dat achter elke fout een mens schuilgaat. Conclusie De fout van Ziwen was menselijk. De reactie van Joep was menselijk. De bedreigingen waren dat niet. Het verschil tussen sport en barbarij zit niet in de snelheid op het ijs, maar in de rem die we op onszelf weten te zetten zodra de emoties oplopen. Moraal van het verhaal Wie een fout maakt, verdient correctie. Wie zijn fout erkent, verdient ruimte. Wie bedreigt, verdient geen podium. Levensles De ware maat van beschaving is niet hoe we reageren op succes, maar hoe we omgaan met de misstappen van een ander. Fatsoen is geen luxe, maar een keuze die je elke dag opnieuw maakt. Bronnen NOS, RTL Nieuws, AD #nieuws #media #column #sport #schaatsen #joepwennemars #bedreiging #socialmedia #verwerpelijk #excuses #emoties #respect #boetekleed #lianziwen #fatsoen #olympicgames #olympischespelen #winterspelen #OlympicWinterGames #olympischewinterspelen
