Jesaja 1:17: "Leer goed te doen, zoek het recht! Help de verdrukte, doe de wees recht, bepleit de rechtszaak van de weduwe!"
Dit Bijbelgedeelte is met opzet uitgekozen. Waarom dat is, zal later in de meditatie duidelijk worden.
Jesaja was een profeet. De naam “Jesaja” met de betekenis ‘de behoudenis (of: de redding) van de HEERE’ geeft prachtig het kenmerk van zijn profetie aan. Zijn boek is een ‘visioen’, dat wil zeggen dat hij als een ware ‘ziener’ schrijft over wat hij gezien heeft. Hij heeft zijn boodschap van de HEERE gekregen. Hij is een profeet van God, dat wil zeggen een woordvoerder van God. Hij verkondigt niet zijn eigen gedachten, maar geeft door wat hij van God heeft gehoord en te zien heeft gekregen.
In dit geval preekt Jesaja tegen het volk Israël. In de tijd van de profeet Jesaja was het volk Israël vroom in de eredienst, maar hun dagelijks leven stond daar haaks op. Offers werden trouw gebracht, maar ondertussen werden de zwakken in de samenleving uitgebuit. God prikt door die schijnheiligheid heen. Hij eist geen lege rituelen, maar een houding waarin de ander centraal staat. Wij mogen dit zien als oproep voor ons. God spreekt ook tot ons via dit Bijbelboek. Zo ook vers 17, waar God een duidelijke opdracht geeft.
“Leer goed te doen en zoek het recht”: iemand die goed doet, zal het recht zoeken, wat tot uiting komt in zorg voor de zwakken en kwetsbaren in de samenleving. Recht zoeken betekent dan ook, zo zegt Jesaja, het helpen van “de verdrukte”, het recht doen aan “de wees” en het bepleiten van “de rechtszaak van de weduwe”. Juist deze zwakken en kwetsbaren worden door hen uitgebuit zoals we zien in vers 23. Door een totale omkering van hun gedrag tegenover hen, zouden ze laten zien Gods volk te zijn.
Hoe moeten we dit vertalen naar ons leven? Afgelopen week was ik mee met een zendingsreis naar Albanië. Daar heb ik mogen leren wat dit vers betekent in de context van kerk-zijn. De eerste ochtend in Albanië kwam dit vers op mijn Bijbelapp, en het raakte me. God sprak op dat moment tot de hele groep en gaf de opdracht om deze week goed te doen en het recht te zoeken.
We hebben met onze eigen ogen de armoede gezien in Albanië, mensen die geen geld hadden voor elektriciteit of verwarming en daarom in de winterdag naar het luxe winkelcentrum gingen om er heel de dag rondjes te lopen omdat het warmer was dan thuis. In deze omstandigheden is de kerk er ook: de kerk zorgt voor voedsel elke week, schone kleren, mogelijkheid om te douchen en kinderen te vermaken.
Dat is de taak die ons wordt gegeven in Jesaja 1:17. Omzien naar de ander. Misschien denk je wel: “In Nederland zien we toch weinig armoede?” Misschien ken je zelfs wel niemand die ooit behoefte had om ergens te kunnen douchen of te kunnen eten. Dat is waar, maar laten we eens kijken wat Jezus in het Nieuwe Testament zegt: “Heb God lief boven alles, en je naaste als jezelf”.
God liefhebben betekent willen luisteren naar Zijn stem, zo ook naar deze opdracht. Je naaste liefhebben als jezelf betekent omzien naar elkaar. Zien wanneer iemand het moeilijk heeft en eens een praatje maken met diegene, of een bemoedigend kaartje sturen. Ook dat is kerk-zijn en christen-zijn.
Denk deze week eens na over deze woorden en kijk eens naar jezelf, Jesaja preekt vaak met de bedoeling om de mensen in de spiegel te laten kijken. Kijk ik om naar een ander? Ben ik bewogen, dat wil zeggen: begaan met mijn medemens? Kijk deze week eens om je heen, er zijn altijd mensen die hulp nodig hebben. Op die manier mag je een lichtje zijn, een lichtje dat wijst op Jezus Christus.
